خرد کن و بشکن ستون استخوانم را !

 به تاریکی تبه کن سایه ضلمت

 بسوزان میله های اتش بیداد این دوران پرمحنت

  فروغ شب شب فروز دیدگانم را !

 لگد مال ستم کن و خوار کن و نابود کن ...........

در تیره چال مرگ وحشتزا !

 امید ناله سوز نغمه خوانم را !

 به تیر اشانیسوز اجنانب

  تار کن و پاشیده کن ازهم

 پریشان کن و بسوزان دربه در کن اشیا نم را !

  به خون اغشته کن و سر گشته کن

  در بیکران این شب تاریک وحشتزا

  ستمکش روح اسیمه سر افسرده جانم را !

 به دریای فلاکت غرق کن

  اواره کن

دیوانه ی وحشی

  زساحل دور گردان

   تنها

   کشتی امواج کوب ارزوی بیکرانم را

 با وجود اینهمه

  زجر شقاوتهای بی بنیان

 که می سوزاند بد اینسان

  استخوانهای من هم میهنانم را ...........

 طنین افکن سرود فتح

  بی چون چرای کار را

  سر میدهم پیگرو بی پروا !

  ودر فردای انسانی ....

 بر اوج قدرت انسان زحمتکش

  بدست پینه بسته و میفزارم پرچم پر افتخار ارمانم را !